Twierdzenia, że Biblia zawiera niespójności, są sprzeczne z oświadczeniem Marcina Lutra, że „Bóg nie może kłamać”. Luter uznał, że błędy i niespójności istnieją, ale stwierdził, że niekoniecznie podważają one prawdę Ewangelii.
Niemiecki teolog luterański Andreas Osiander miał inne zdanie, proponując w Harmonia evangelica (1537) kilka prób harmonizacji, w tym sugestię, że Jezus musiał być ukoronowany cierniem dwukrotnie i że miały miejsce trzy oddzielne epizody oczyszczenia Świątyni.
Współczesne chrześcijańskie podejścia do biblijnej spójności przypominają podział między Lutrem a Osianderem i można je ogólnie podzielić na nieomylność i niezawodność. Pierwsze podejście, uznawane przez Południową Konwencję Baptystyczną oraz przez ewangelików w Stanach Zjednoczonych, głosi, że oryginalne manuskrypty biblijne mają „Boga za swego autora, zbawienie za swój cel, i prawdę, bez żadnej domieszki błędu, za swoją materię”, tak że „całe Pismo jest całkowicie prawdziwe i godne zaufania”: Gleason Archer, którego próby pogodzenia trudnych tekstów przypominają te Osiandera, przyznaje, że niezbędne jest zrozumienie kontekstu historycznego poszczególnych fragmentów w celu ustalenia prawdziwego, oryginalnego tekstu biblijnego, ale tekst ten, gdy już zostanie odkryty, jest wolny od błędów.