(...) Dzięki Ancestor Boy Lafawndah tworzy niszę, która być może nawet trochę wyprzedza ducha czasu, jednocześnie czerpiąc ze znajomych klimatów minionego tysiąclecia”.

Zdaniem Joego Gogginsa z magazynu Loud And Quiet Ancestor Boy to „ekscytująco eklektyczna i nieustannie ambitna podróż nie tylko przez jej [Lafawndah] paszport, ale także wyobraźnię, (...) to debiut o rzadko spotykanej śmiałości”.

Według Josepha Burnetta z magazynu The Quietus „być może jest nieuniknione pytanie o tożsamość w przypadku artystki, która wywodzi się zarówno z Egiptu, jak i Iranu, dorastała między Teheranem a Paryżem, a wiele swoich ostatnich lat spędziła w Meksyku i USA. Zamiast jednak wygłaszać jawne deklaracje Lafawndah pozwala muzyce mówić najwięcej, utrzymując swoje teksty w tajemnicy, podczas gdy jej głos otoczony jest kaskadami perkusji, błyszczącymi melodiami syntezatorów i opadającym basem, zaczerpniętymi z różnych tradycji”.

„Muzyka Lafawndah jest dumnie pozbawiona korzeni” – zauważył we wstępie Stephen Kearse z magazynu Pitchfork, po czym wyjaśnił: „Twórczość tej wokalistki i producentki to labirynty gatunków i stylów, w których roi się od pułapek. Jej głos, lekki kontralt okraszony ciepłą chrypką, nadaje jej piosenkom zmysłowości, ale jest ona bardziej oszustką niż romantyczką”.