Nakło otrzymało od Kazimierza Wielkiego prawa miejskie i według Kroniki katedralnej krakowskiej tenże władca zbudował w Nakle zamek. Zamek zwany był Zamkiem Krajny lub zamkiem krajeńskimPietrzak Janusz, Zamki i dwory obronne w dobrach państwowych prowincji wielkopolskiej, Studium z dziejów państwowych siedzib obronnych na przełomie średniowiecza i nowożytności, Łódź 2003, s. 48.. Budowa murowanej warowni nastąpiła po 1357 r., gdyż w tym czasie Kazimierz Wielki nakazał dbać o konserwację wałów starych zamków m.in. w Nakle. Wiadomo, że zamek był oddzielony od miasta fosą, którą w obliczu wojny z zakonem krzyżackim za czasów Władysława Jagiełły naprawiono w 1409 r. i napełniono wodami Noteci.
W XVI wieku zamek nakielski trzymała w zastawie w 1541 r. Gertruda z Danaborza, córka Andrzeja, starosty nakielskiego, małżonka Jana z Kościelca. O zamku wspomniano w lustracji z 1565 r. W początkach XVII wieku starosta Stefan Gembicki prowadził na zamku prace remontowe. Lustracja z 1628-1632 wymienia wieżę, wydłużony dom zamkowy i drewniane zabudowania (duży i mały dom oraz kuchnia). Dawniej „na bramie” urządzono archiwum (chowano księgi grodzkie), przeniesione wówczas na piętro budynku zamkowego.