Zamek w Wąwolnicy – nieistniejący zamek zbudowany w połowie XIV wieku przez króla Kazimierza Wielkiego na Wzgórzu Kościelnym w Wąwolnicy w województwie lubelskim. Zamek służył królowi jako stacja podczas postojów w czasie objazdów po państwie.
Historia thumb|lewo|289x289px|Kaplica zamkowa pw. Matki Boskiej Kębelskiej (dawniej św. Wojciecha) Zamek jako inwestycja Kazimierza Wielkiego został wymieniony w Kronice katedralnej krakowskiej napisanej przez Janka z Czarnkowa wkrótce po śmierci króla w 1370 roku. Pod 1461 rokiem zamek w Wąwolnicy został odnotowany jako: castrum nostrum Wawelnica w związku z odbywającymi się na zamku posiedzeniami sądowymi lubelskiego kasztelana nad drobną szlachtą. Sądy kasztelana lubelskiego w Wąwolnicy potwierdzone są źródłowo od 1381 roku po 1474 roku. W miejskich zapisach sądowych wymieniony został burgrabia zamku w Wąwolnicy pod rokiem 1496, 1499, 1500. W 1518 roku tenutariusz królewskiego klucza dóbr wąwolnickich – Mikołaj Firlej, otrzymał dodatkowo dzierżawę na dwa lata wąwolnickiej stacji podróżnej mieszczącej się na zamku. Zamek i miasto spłonęły podczas wielkiego pożaru w 1567 roku, w związku z czym przeniesiono miasto na przedmieście, gdzie lokowano je na nowo. Natomiast teren dawnego miasta i zamku stopniowo stawał się własnością opactwa benedyktynów na Łysej Górze.