Na końcach poziomej belki znajdowały się okrągłe światła parkingowe. Nadwozie miało stosunkowo duże okna, dające dobrą widoczność; szyba przednia była dzielona. Tylne okno miało „ząb” na górnej krawędzi, charakterystyczny dla projektów Darrina. Projekt nadwozia zyskał uznanie i został wybrany „modnym samochodem” 1951 roku przez New York Fashion Academy. Bagażnik dostępny standardowo tylko od wewnątrz miał pojemność 538 l, lecz składane oparcie tylnej kanapy pozwalało na zwiększenie przestrzeni bagażowej do 1444 l (folder). Z powodu oszczędności, zewnętrzna klapa bagażnika była wyposażeniem dodatkowym. Również wnętrze było ubogo wyposażone i prosto wykończone. Samochód miał pięć miejsc, w tym trzy na przedniej i dwa na tylnej kanapie.

Do napędu używane były rzędowe silniki firmy Willys-Overland: 4-cylindrowy Supersonic 4 o pojemności 134,2 in³ (2,2 l), mocy brutto 68 KM, a w wersji DeLuxe 6-cylindrowy Supersonic 6 o pojemności 161 in³ (2,6 l) i mocy 80 KM. Oba silniki były dolnozaworowe, o stopniu sprężania 7:1, zasilane przez jednogardzielowy gaźnik. Napęd był przenoszony przez trzybiegową skrzynię mechaniczną, za dopłatą z nadbiegiem. Silnik umieszczony był wzdłużnie z przodu i napędzał tylne koła. Opony miały rozmiar 5,90 × 15. Nadwozie było zabudowane klasycznie na ramie prostokątnej.