Zamek w Goniądzu – nieistniejący drewniany zamek położony nad Biebrzą w Goniądzu w województwie podlaskim na terenie dawnej ziemi wiskiej wchodzącej w skład Księstwa Mazowieckiego.
Goniądz powstał przy jedynej przeprawie przez bagna jaćwieskie na szlaku handlowym biegnącym do Prus i na Mazowsze, który w 1414 roku był wspominany też jako droga z Goniądza do Wizny. Wcześniej jednak przypuszczalnie istniał już tu ufortyfikowany mazowiecki gród. Pierwsza wzmianka o Goniądzu pochodzi z 1358 r. jako miejscowości w składzie mazowieckiej ziemi wiskiej. W dniu 2 grudnia 1382 książę mazowiecki Siemowit IV z bratem Januszem I Starszym zastawił zakonowi krzyżackiemu zamek Wiznę z powiatem goniądzkim, który Siemowit IV wykupił z powrotem w styczniu 1402 roku, jednak w tajnym układzie Krzyżacy przekazali jednocześnie ziemię wiską litewskiemu księciu Witoldowi Kiejstutowiczowi, co doprowadziło do skarg książąt mazowieckich. W 1426 r. Goniądz zajął książę Witold Kiejstutowicz. W 1505 roku król Aleksander Jagiellończyk nadał Goniądz kniaziowi Michałowi Glińskiemu, a w 1509 roku król Zygmunt Stary przekazał miasto w ręce kanclerza Mikołaja Radziwiłła i jego potomków. W 1569 r. na mocy ustaleń Unii Lubelskiej Goniądz został włączony do Korony Królestwa Polskiego. W 1571 r.