Była również kluczową członkinią pierwszego Międzynarodowego Kongresu Pracujących Kobiet w 1919, którego celem było zajęcie się warunkami pracy kobiet na pierwszej dorocznej Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy.
W 1920 kandydowała do Senatu Stanów Zjednoczonych jako kandydatka Partii Pracy Stanu Nowy Jork, uzyskując 15 086 głosów i plasując się za Ellą A. Boole z Partii Prohibicji (159 623 głosy) i Jacobem Pankenem z Socjalistycznej Partii Ameryki (151 246). Jej program przewidywał budowę niekomercyjnych mieszkań dla pracowników, poprawę szkół osiedlowych, publiczne zakłady energetyczne i sklepy spożywcze oraz finansowane przez państwo ubezpieczenie zdrowotne i na wypadek bezrobocia dla wszystkich Amerykanów.
Była członkinią-założycielką American Civil Liberties Union i zaprzyjaźniła się z Eleanor Roosevelt i jej mężem, Franklinem D. Rooseveltem. W 1926 wybrano ją na prezeskę WTUL, stanowisko to piastowała aż do przejścia na emeryturę. W 1933 była jedyną kobietą mianowaną przez prezydenta Roosevelta do Labor Advisory Board w National Recovery Administration i należała do bliskich doradców prezydentury Roosevelta. Od 1937 do 1944 była sekretarzem pracy stanu Nowy Jork i prowadziła kampanię na rzecz rozszerzenia zabezpieczenia społecznego na pracowników domowych i równego wynagrodzenia dla pracownic. Pod koniec lat 30.