Murzyn polski – polska rasa gołębi, pochodząca z Kujaw i Mazowsza. Wyhodowany w drugiej połowie XIX w. Podobnie jak inne rasy pochodzący od gołębia skalnego (Columba livia).
Według klasyfikacji Ogólnopolskiego Kolegium Sędziów Ekspertów Gołębi Rasowych murzyn polski jest zaliczany do grupy gołębi lotnych (grupa IX).
Występowanie Wyhodowany został w drugiej połowie XIX wieku przez hodowców z Kujaw, Łodzi oraz Warszawy i pobliskich miejscowości takich jak Sochaczew, Żyrardów i Grodzisk Mazowiecki. Hodowle w tych miejscach są nadal prowadzone. Nazwa rasy została ustalona w 1935 r.
Wygląd ogólny Ptak lotny, smukły, tułów i pozostałe części ciała ma długie. Ma kontrastowo ubarwione upierzenie, od barwy białej przez szarobrunatną o nasyceniu oliwkowym aż do prawie czarnej. Głowa wąska i długa, ułożona prawie poziomo, z profilu dziób z głową tworzą jedną nieprzerywalną nieco wypukłą linię. W widoku z góry sklepienie głowy stanowi z dziobem wydłużony klin, nie wyróżniają się żadne załamania boczne ani wklęsłości w miejscu łączenia dzioba z czołem. Cienki, długi dziób barwy czarnej, dobrze przylegające woskówki, niewychodzące poza linię głowy. Pod dziobem głębokie wycięcie. Tylna część głowy ma kształt zaokrąglony. Głowa gołębia z tyłu jest łagodnie zaokrąglona, łagodnie przechodząc w linię szyi.