Nazwa zespołu jest niepoprawną pisownią słowa «manège», które oznacza karuzelę, lub bardziej adekwatnie, rondo, i oczywiście tytuł utwory grupy Yes wydanej w tym samym roku.
François Couture pisze, że to co wykonywał Maneige na początku swojej kariery, było bardzo oryginalne. Muzyka ta – oparta w dużej mierze na akustycznym instrumentarium i na kontrastującej z nim grze fletu Bergerona oraz skomplikowanych rytmach Schetagne'a, a także na wysiłkach Langloisa, by w swych poszukiwaniach zespół podążał w kierunku atonalności. Przez co muzyka grupy, była o wiele trudniejsza i wymagająca skupienia, niż to, co proponowały inne lokalne zespoły spod znaku rocka progresywnego w tym czasie. Mimo to Maneige znalazł sporą publiczność.
Ponadto recenzent portalu proarchives.com pisze, że Maneige to zespół, który prawdopodobnie najlepiej uosabia progresywny boom w Quebecu w latach 1974–1979. Twierdzi również, że muzyka zespołu może dobrze współgrać z baroque popem i że styl muzyczny Maneige można porównać jedynie z twórczością dwóch innych zespołów z tego miasta, a mianowicie: Sloche i Opus-5.