W tym samym roku grupa wzięła udział w koncercie organizacji PDA (Parenteral Drug Association), a także wystąpiła, m.in.: w kinie „Outremont” w Montrealu, kinie „Cartier” w Quebecu (w swoim mieście – zespół bardzo często występował w latach 1976, 1978 i 1979) i w Nowym Brunszwiku.
Wkrótce Maneige podpisuje kontrakt z Polydorem i porzuca granie rocka progresywnego, odchodząc również od awangardowego stylu i skracając nieco utwory na rzecz grania z albumu na album coraz bardziej perkusyjnej odmiany muzyki jazz-rockowej, co pokazują albumy Ni Vent...Ni Nouvelle (1977) i najlepiej sprzedający się tytuł w historii zespołu pt. Libre-Service (1978). Podstawę nowego stylu stanowią chwytliwe melodie fletu Bergerona i pulsująca sekcja rytmiczna. Formacja cieszyła się popularnością na antenie radiowej (nagrała muzyczny motyw przewodni dla programu radiowego SRC Temps présent w 1978 roku) i poza własnymi utworami, nagrywała również tematy do programów telewizyjnych.
W 1978 roku muzycy przemieszczali się w ramach kanadyjskiego tournée, obejmującego około dwudziestu miast – od wybrzeża do wybrzeża (m.in. Winnipeg Heritage Festival), co zaowocowało albumem koncertowym pt. Composite (1979).