Zając pustynnyNazwa polska za: , dawniej zając tybetański (Lepus tibetanus) – gatunek ssaka z rodziny zającowatych (Leporidae), występujący w Azji Środkowej, północno-zachodnich Chinach i zachodniej części subkontynentu indyjskiego.
Taksonomia Pierwszy raz zając pustynny został opisany przez brytyjskiego przyrodnika George’a Roberta Waterhouse’a w 1841 roku w czasopiśmie naukowym „Proceedings of the Zoological Society of London”.
Poszczególne podgatunki craspedotis i stoliczkanus opisane przez Williama Thomasa Blanforda, w 1875 roku były uważane za odrębne gatunki. Zając pustynny miał status osobnego gatunku do 1934 roku, kiedy rosyjski zoolog Władimir Heptner, dokonawszy poważnej rewizji, połączył zająca szaraka, zająca stepowego, zająca pustynnego i zająca płowego w jeden takson. Z tą koncepcją nie zgodził się w 1966 roku rosyjski zoolog Siergiej Ogniow, będąc zdania, iż wszystkie te taksony są zbyt od siebie różne. Rosyjski zoolog I. Gromow w 1964 roku umieścił gatunek w podrodzaju Proeulagus.
Następnie w 1955 roku zające pustynny i stepowy umieszczono jako podgatunki zająca płowego, jednak późniejsze badania umieściły jako osobne gatunki.