Współdziałała także w niszczeniu wykazów kontyngentów i spisów młodzieży, które były przygotowane przez gminy celem wywiezienia jej na roboty na teren Niemiec. W 1943 „Ziuta" była łączniczką pomiędzy oddziałem partyzanckim BCh-GL, który później został przekształcony w 1 Brygadę AL Ziemi Krakowskiej im. Bartosza Głowackiego i IV Obwodem GL, później AL w Krakowie. Do jej zadań należało skupywanie broni i amunicji, którą następnie przewoziła pociągiem i przekazywała ją oddziałowi razem z poleceniami i ulotkami. Po ukończeniu kursu sanitariuszek, w czerwcu 1943 wzięła udział w pierwszej potyczce oddziału we wsi Kozubów. Później uczestniczyła prawie we wszystkich dalszych walkach, które na terenie tzw. ”Republiki Pińczowskiej” toczyła 1 Brygada AL. Opiekowała się ukrywanymi rannymi partyzantami, pełniąc równocześnie nadal funkcję łączniczki Brygady. Sama była dwa razy ranna podczas walk z Niemcami. Po wielu stratach poniesionych w potyczkach z okupantem, a także z oddziałem NSZ „Zbika”, po ciężkiej bitwie stoczonej we wsi Baranów „Ziuta” z BrygadąW której połączyły się miejscowe oddziały AL, BCh i AK i z rannymi przedarła się 15 lipca 1944 przez linię frontu nad Wisłą na tereny, które zostały przejęte przez armię sowiecką. Stamtąd „Ziuta” dotarła z Brygadą do Rzeszowa.