Pluton W lutym 1940 roku Glenn Seaborg i Edwin McMillan wyprodukowali pluton-239, bombardując uran deuteronami. To wyprodukowało neptun, pierwiastek 93, który uległ rozpadowi beta, tworząc nowy pierwiastek, pluton, zawierający 94 protony. Kennedy zbudował serię detektorów i liczników, aby potwierdzić obecność plutonu. Użył cienkich jak brzytwa plasterków miki, aby stworzyć okno do liczenia emisji cząstek alfa oraz komory jonizacyjnej z polem magnetycznym do oddzielania cząstek beta neptunu od cząstek alfa plutonu.
28 marca 1941 roku Seaborg, fizyk Emilio Segrè i Kennedy wykazali nie tylko obecność plutonu, ale także że jest on rozszczepialny, co miało kluczowe znaczenie dla decyzji podejmowanych w badaniach Projektu Manhattan. Arthur Wahl zaczął wtedy badać chemię nowo odkrytego pierwiastka. W 1966 roku, pokój 307 w Gilman Hall na kampusie w Berkeley, gdzie dokonano tego odkrycia, został uznany za Narodowy Pomnik Historyczny Stanów Zjednoczonych.