Rok później na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu zorganizowali własny pawilon, w którym można było zobaczyć mapę Polski z zaznaczonymi cukrowniami oraz składnicami cukru, wiersze na ścianach, broszury i plakaty propagandowe, model cukrowni w skali 1:25 oraz filary pokryte cukrem.

Jesienią 1929 roku na łamach „Gazety Cukrowniczej” Jan Iwasiewicz podzielił się swoimi obawami związanymi z przyszłością kampanii propagandowej; według niego podjęte wcześniej działania były niewystarczające, zasugerował więc podjęcie się działań reklamowych, wzorując się ich na sukcesie w Wielkiej Brytanii i w Stanach Zjednoczonych. Z podobnym wnioskiem wyszedł dyrektor jednej z cukrowni, wskazując na nieskuteczność dotychczasowej akcji, wynikającą z ograniczonych środków KPKC.

Kampania była uznawana za zbyt ograniczoną, głównie ze względu na trudności w dotarciu do mieszkańców wsi, którzy byli grupą docelową. Początkowo działaniami propagandowymi zajmowali się ludzie związani z cukrownictwem, niemający wcześniej doświadczenia w branży reklamowej. W kampanii wykorzystywano materiały KPKC, które skupiały się głównie na produkcji cukru i odwoływały się do dowodów naukowych, z czasem forma dotarcia do społeczeństwa ulegała zmianie, gdyż pojawiły się m.in.