W 1869 z funduszy społeczności wzniesiono nową szkołę wyznaniową. Inicjatorem był Józef Samuel Cohn. W 1886 otwarto murowaną synagogę, posadowioną na miejscu poprzedniej, z muru pruskiego (obecny plac targowy). Obiekt mieścił czterysta osób i został przebudowany w czasie I wojny światowej. W pobliżu stanął dom rabina i zachowana do dziś w przebudowanej formie łaźnia rytualna. Obecnie jest budynkiem mieszkalnym. W 1887 w mieście żyło 497 Żydów, a w 1890 było ich 482 (na odpowiednio ogólną liczbę mieszkańców: 3971 i 4113). Wyznaniową szkołę podstawową zamknięto w 1904, a średnią w 1913 z uwagi na brak wystarczającej liczby dzieci.
Okres międzywojenny i III Rzesza Niemiecka W okresie międzywojennym liczba Żydów w mieście spadła do około czterystu osób. Dysponowali oni biblioteką liczącą około tysiąc woluminów, z czego połowę stanowiły różnego rodzaju pozycje zabytkowe. Działała Żydowska Opieka Społeczna (od 1929) i Towarzystwo Kobiet Żydowskich. Po dojściu do władzy Hitlera rozpoczęły się prześladowania. Podczas nocy kryształowej Niemcy zburzyli synagogę i rozkradli jej wyposażenie, zdewastowali mieszkania w dzielnicy żydowskiej i nowy cmentarz. Spalili też doszczętnie bibliotekę ze wszystkimi zabytkowymi woluminami. Z ustnych przekazów wynika, że istniał w mieście obóz przejściowy dla Żydów (niem. Durchgangslager).