W 1935 roku, gdy w życie wchodzą ustawy norymberskie, małżonkowie rozwodzą się.

W 1940 roku, w serii Niemieckiej Młodzieżowej Biblioteki Wojennej (zeszyt 14), ukazało się opowiadanie Eisenlohra zatytułowane Bomber über Warschau: Kameradschaft zweier deutscher Flieger („Bombowce nad Warszawą: Przyjaźń dwóch niemieckich pilotów”). Po zakończeniu II wojny światowej, dzięki dawnej znajomości z Heinrichem Mannem oraz Johannesem Becherem, Eisenlohr pozytywnie przeszedł proces denazyfikacji, a jego wojenna twórczość została uznana za „apolityczną literaturę nazistowską”.

Przez pozostałą część życia Eisenlohr pracował w Berlinie Wschodnim w Aufbau-Bühnen-Vertrieb jako szef sprzedaży scenicznej, organizując m.in. wystawienia sztuki Leona Kruczkowskiego „Niemcy”. W Aufbau-Bühnen-Vertrieb Eisenlohr poznał swoją drugą żonę, Annemarie Bostroem. Oboje pochowani zostali na cmentarzu Dorotheenstädtischer (Berlin-Mitte).

Przypisy

Kategoria:Niemieccy pisarze Kategoria:Zmarli w 1954 Kategoria:Urodzeni w 1889