Demokracja walcząca (niem. streitbare Demokratie, ang. militant democracy) – koncepcja rządów w demokracji liberalnej opierająca się na tezie, że demokracje winny bronić się przed działaniami antydemokratycznymi używając do tego celu narzędzi i środków przewidzianych w konstytucji, przy jednoczesnym ukonstytuowaniu środków represyjnych skierowanym przeciw pewnym grupom wewnątrz państwa.
Pojęcie zostało po raz pierwszy użyte w 1937 przez niemieckiego filozofa i prawnika, . Nastąpiło to w latach 30. XX wieku, kiedy to, po wyborach parlamentarnych w roku 1933, w legalny sposób do władzy doszedł w Niemczech Adolf Hitler. Löwenstein, biorąc pod uwagę doświadczenia totalitaryzmów, doszedł do wniosku, że relatywistyczna i proceduralna koncepcja demokracji Hansa Kelsena powinna zostać zmodyfikowana w takim kierunku, aby państwo mogło bronić swych instytucji przed różnego rodzaju zagrożeniami wewnętrznymi. Wskazał przy tej okazji szereg środków represji, czy ograniczenia swobód oraz wolności, które winny zostać zastosowane w przypadku zaistnienia takich zagrożeń. Koncepcja demokracji walczącej była przedmiotem dyskusji naukowców, tak w XX, jak i w XXI wieku. Jej postulaty zakotwiczono w aktach prawnych demokracji zachodnich, głównie europejskich, w szczególności zaś w prawodawstwie Niemieckiej Republiki Federalnej.