zwiększoną grubością blach kadłuba sztywnego (z 16 do 18,5 mm, co zwiększyło maksymalną głębokość zanurzenia z 200 metrów do 250–280 metrów), przedłużeniem kadłuba o 60 cm i kiosku o 30 cm oraz powiększeniem zbiorników paliwa o 5,4 m³, co poprawiło zasięg. Dzięki powiększonym rozmiarom, oprócz sonaru pasywnego Gruppenhorchgerät (GHG) zainstalowano sonar aktywny . Do zakończenia wojny do służby weszło 568 okrętów typu VIIC.
U-599 zamówiono 22 maja 1940 roku. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z 171 okrętów typu VIIC zamówionych w tej wytwórni. U-599 otrzymał numer stoczniowy 99 (Werk 99). Stępkę okrętu położono 27 stycznia 1941 roku, a zwodowany został 15 października 1941 roku.
Dane taktyczno-techniczne left|thumb|Wnętrze przedziału silników wysokoprężnych U-599 był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 67,1 metra, szerokość 6,2 metra i zanurzenie 4,74 metra. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 9,6 metra. Wykonany ze stali pancernej CM 351 o grubości 18,5 mm kadłub sztywny miał 50,5 metra długości i 4,7 metra szerokości.