Presidentes de la República de Costa Rica) w ramach antyklerykalnych zmian w państwie.
XX w. Ani rząd, ani ogół kostarykańskiego społeczeństwa nie zwracał uwagi na prawa osób LGBT aż do lat 60., kiedy podejście Kostarykanów do seksu i seksualności zaczęło się zmieniać dzięki rewolucji seksualnej w cywilizacji zachodniej. Dialog na temat homoseksualności rozpoczął się po wydaniu książki La isla de los hombres solos (Wyspa samotnych mężczyzn), powieści José Ángel Sánchez, w której przedstawiono homoseksualność jako normę w zakładzie karnym San Lucas. Ów dialog sprawił, że Kostarykanie zaczęli akceptować homoseksualność. Sytuacja pogorszyła się we wczesnych i środkowych latach 80., kiedy to postrzeganie gejów przez kostarykańskie społeczeństwo pogorszyło się z powodu pandemii AIDS. Ok. 1990 roku postrzeganie homoseksualizmu zaczęło się ponownie polepszać, dzięki czemu społeczność gejów i lesbijek w Kostaryce stała się bardzo aktywna, co przejawia się m.in. dużą liczbą klubów gejowskich, do których przyjeżdżają nawet turyści z Ameryki Północnej i Europy.