W 1919 wyszła za mąż za pułkownika Alojzego Gluth-Nowowiejskiego. Mieli czterech synów; bliźniacy Zbigniew ps. „Nowacki”, „Nowak” (1920–1944) i Janusz ps. „Ścieżyński” (1920–1944), zostali rozstrzelani na Pawiaku w kwietniu 1944, Jerzy ps. „Pigi” (1922–1944), kapral podchorąży w 2. kompanii Batalionu Golski, poległ na Powiślu podczas powstania warszawskiego, Wacław (1926–2024) w powstaniu warszawskim był dowódcą drużyny w zgrupowaniu Żmija AK, po wojnie został dziennikarzem i varsavianistą.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego zajmowała się działalnością społeczną; przez kilka kadencji była członkinią zarządu Stowarzyszenia „Rodzina Wojskowa”.

Podczas II wojny światowej działała w konspiracji, była członkinią Armii Krajowej, ps. Maruta, w okresie okupacji niemieckiej ukrywała w swoim domu działaczy podziemia. W powstaniu warszawskim otrzymała przydział do Zgrupowania Pułku Baszta, natomiast nie zdołała dotrzeć do punktu koncentracji swojego oddziału.

Zmarła 4 stycznia 1986. Została pochowana w grobie rodzinnym Gluth-Nowowiejskich na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A21-tuje-1/2).