Dlatego zwiększa się liczbę zwojów pętli światłowodowej, co powoduje wzrost czułości.
Efekt przesunięcia fazy Sagnaca jest wynikiem obrotu układu pomiarowego:
gdzie: L – długość włókna w pętli światłowodowej, ƛ = długość fali świetlnej, c – prędkość światła w próżni, S0 – stała optyczna interferometru.
Koncepcja żyroskopu światłowodowego została opisana po raz pierwszy w 1976 r. przez V. Vali i R.W. Shorthill w pracy „Fiber Ring Interferometer”.
Jedną z fundamentalnych prac opisujących żyroskop światłowodowy jest książka „The fiber-optic gyroskope” Hervé C. Lefèvre'a, w której opisuje on teorię, podstawy i sposoby tworzenia różnych konfiguracji żyroskopów światłowodowych.
Podstawowy układ pasywnego interferometru nie jest obecnie często stosowany ze względu na dużą podatność na zakłócenia i znaczący wpływ temperatury na uzyskiwane wyniki.
Po opracowaniu przez Hervé C. Lefèvre'a koncepcji pasywnego światłowodowego rezonatora pierścieniowego i wdrożeniu go w firmie iXblue (obecnie Exail), ten układ jest rozwijany w wielu projektach, również w Polsce przez prof. M. Szustakowskiego, a później przez zespół prof. L. R. Jaroszewicza z Wojskowej Akademii Technicznej, w Łotwie, prof. Jurij N.