Po wojnie wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, w 1949 wraz z nią przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od lipca 1945 do września 1947 zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Aprowizacji i Handlu (przekształconym w marcu 1947 Ministerstwo Aprowizacji), po czym od września 1947 do lutego 1949 pozostawał wiceprezesem Centralnego Urzędu Planowania (zlikwidowanego w tym samym roku ze względu na zdominowanie przez środowisko działaczy PPS i osoby bezpartyjne). Później był przewodniczącym Wojskowej Komisji Planowania Gospodarczego w Szczecinie (1949–1950) i kierownikiem redakcji w Polskim Wydawnictwie Ekonomicznym (1953–1955). Pracował jako wykładowca akademicki w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Szczecinie (1949–1952), Wyższej Szkole Ekonomicznej w Łodzi (1952–1953), Zakładzie Nauk Ekonomicznych PAN (1956–1966) i Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu (1964–1971), a także ekspert ekonomiczny Organizacji Narodów Zjednoczonych (1966–1968).

Przypisy

Bibliografia