Marc Weidenbaum z Pitchforka ocenia, iż „w swojej najlepszej formie Barbieri nie tylko tworzy muzykę; jest czarodziejką, która pobudza nastrój”. Na poparcie tej tezy przytacza umiejętne stosowanie przez nią technik arpeggio i delay. Arpeggio dzieli akord na zapętlone sekwencje nut, a delay pozwala tym sekwencjom na siebie zachodzić. „Wiele utworów Myuthafoo sugeruje, że [artystka] wolałaby być syntezatorowym odpowiednikiem Franza Liszta lub Siergieja Rachmaninowa” – zauważa autor.
Według Dasha Lewisa z magazynu Resident Advisor Myuthafoo „po raz kolejny udowadnia, że Barbieri jest wyjątkowym talentem w dziedzinie muzyki syntezatorowej, tworząc ogromne, onieśmielające, całkowicie pochłaniające dzieło”.
W opinii Shayan Ismaiel ze Spectrum Culture Myuthafoo „wskazuje na mistrza syntezatorów, który wyraźnie zna się na klasyce, czy to minimalizmie Laurie Spiegel, czy eterycznym techno Tangerine Dream. W dalszej części swojej analizy recenzentka zauważa, że „Twórczość Barbieri często była ekscytująca w odbiorze, podobnie jak najlepsze utwory Tangerine Dream czy Underworld, zespołów