Krytyka instytucjonalna – nurt sztuki współczesnej, w którym krytykowanie instytucji jest formą ekspresji artystycznej.
Historia i charakterystyka Korzenie w ruchach kontestacyjnych lat 60. Zdaniem amerykańskiej historyczki sztuki Rosalind Krauss, krytyka instytucji jako nurt w sztuce wyłonił się na fali globalnych rozruchów studenckich w 1968 roku, w szczególności francuskiego maja 1968-go, ale także protestów przeciwko wojny w Wietnamie. Władze uniwersytetów, które były postrzegane jako bezstronne i autonomiczne względem rządów, zaangażowały się po jednej ze stron konfliktu, pozwalając policji na siłowe stłumienie protestów. Uczestnicy demonstracji, a następnie wspierający ruchy studenckie artyści uznali, że żadne instytucje - w tym uniwersytety i galerie sztuki - nie są już niezależne. Zdaniem Krauss, na ukształtowanie się krytyki instytucjonalnej miały też wpływ poststrukturalistyczne koncepcje językowe Émile'a Benveniste. Dowodziły one, że już samo otwarcie dyskursu wymusza na odbiorcy uznanie pewnej hierarchii i poruszanie się w obrębie narzuconej struktury językowej. Artyści, przekładając poststrukturalizm na język sztuki dowodzili, że instytucje kulturalne wpływają na dyskurs już przez sam swój autorytet.