Marcela Duchampa) i rozwijające je dzieła neoawangardy (por. Mur z beczek. Żelazna kurtyna aut. Christo i Jeanne-Claude). Do ich dokonań nawiązał Louise Lawrer.
Spór z minimalistami Pierwsi krytycy instytucji stawiali się w opozycji do promowanych wtedy przez galerie minimalistów. Pomimo tego, sami także korzystali z deskilingu, tj. eliminowaniu zbędnych umiejętności w procesie twórczym. Praktyka deskilingu ma swoje korzenie w XIX-wiecznym impresjonizmie, a następnie kolażu kubistycznym i wspomnianych ready-mades. Robert Smithson wprowadzał w obszar galerii elementy przyrody takie jak próbki skał, które nazwał non-site. Doprowadził w ten sposób koncepcję minimalizmu do absurdu, jednocześnie stawiając pytanie, dlaczego ten element krajobrazu został uznany za dzieło sztuki tylko na podstawie umieszczenia go w przestrzeni muzealnej.