Apropriacja Począwszy od lat 80. skrajnie postmodernistyczna grupa artystów uprawiała apropriację. Praktyka ta polega na zawłaszczeniu cudzego dzieła, odarcia go z pierwotnego kontekstu i nadania mu nowego. Taka strategia opiera się utowarowieniu sztuki, ponieważ rozmywa autorstwo dzieła i jego oryginalność, a przy tym oscyluje na granicy legalności. Apropriację uprawiali m.in. Cindy Sherman, Barbara Kruger czy Sherrie Levine (por. After Walker Evans).
Granice instytucji Artyści tacy jak Daniel Buren zaatakowali instytucję od wewnątrz. W instalacji pt. W ramach i poza nimi (1973) Buren rozwiesił w pomieszczeniu czarno-białe płótna, które następnie wychodziły z przestrzeni galerii i zawisły nad ulicą w Nowym Jorku. Tym samym artysta zadawał pytanie: w którym momencie jego płótna przestawały być dziełem sztuki, a stawały się zwykłym przedmiotem użytkowym. Podważał w ten sposób prawo instytucji do autorytatywnego orzekania o statusie ontologicznym dzieła sztuki.
Powiązania biznesowe Hans Haacke dowodził, że galerie sztuki są uwikłane w sieć powiązań biznesowych, która ogranicza ich niezależność.