Alienakantus to obecnie (rok 2024) najstarszy znany przypadek tak drastycznej dysproporcji w rozmiarze szczęk u żuchwowców. Podobny mechanizm konwergentnie wyewoluował u karbońskich zrosłogłowych z rodzaju Ornithoprion czy u współczesnych ryb promieniopłetwych z rodzin półdziobcowatych (Hemiramphidae) i Zenarchopteridae. Paleobiologia Opływowy kształt czaszki wskazuje na to, że zwierzę było dobrym i aktywnym pływakiem. Najprawdopodobniej był drapieżnikiem polującym na mniejsze ryby. Dzięki haczykowatym zębom skutecznie uniemożliwiał ucieczkę schwytanej ofierze. Spekuluje się, że długa dolna szczęka mogła służyć zwierzęciu do dezorientowania i ranienia potencjalnych ofiar, podobnie jak w przypadku dzisiejszych mieczników czy marlinów.

Paleoekologia W późnym dewonie miejsca, gdzie odnaleziono szczątki należące do Alienacanthus malkowskii, leżały u wybrzeży dwóch kontynentów: Góry Świętokrzyskie na południu Laurosji, a Antyatlas na północy Gondwany. Kontynenty te opływał ocean Reik, w owym czasie połączony z Paleotetydą. Zbiornik mógł być na tyle mały, że fauna oceaniczna była w stanie przemieszczać się między dwoma wybrzeżami, pomimo wahań w poziomie morza.