w Ameryce Środkowej).
Na Filipinach przekłucia prącia były szeroko udokumentowane przez europejskich odkrywców wśród ludu WisajówWilliam Henry Scott: Barangay: Sixteenth-century Philippine Culture and Society. Ateneo University Press, 1994, s. 20–27. ISBN 978-971-550-135-4.. Wśród nich piercing prącia składał się z pręta lub sztabki (często zdobionej i zwykle wykonanej ze złota, mosiądzu, cyny lub kości słoniowej) zwanej tugbuk lub tudruk, która jest wsuwana poziomo przez żołądź prącia. Jego końce są przymocowane do sakra (nazywanego również sacra lub sagra), koła lub półpierścienia (wykonanego z tego samego materiału co tugbuk), który oplata żołędzia penisa, podobnie jak . Sakra występuje w wielu wariantach, lecz zazwyczaj zdobiona jest tępymi guzkami na obwodzie. Końce tugbuka są następnie mocowane do sakry za pomocą zatyczek (często również zdobionych). Włoski odkrywca Antonio Pigafetta, który towarzyszył Ferdynandowi Magellanowi w pierwszej wyprawie dookoła globu, opisuje tę praktykę w następujący sposóbTom Harrisson. The „PALANG”, its History and Proto-History in West Borneo and the Philippines. „Journal of the Malaysian Branch of the Royal Asiatic Society”. 37 (2 (206)), s. 162–174, November 1964. JSTOR: 41492204.De Leon, Jay Israel (2017). „Penis Piercing and the Status of Women in Pre-colonial Visayan Societies”.