Piercing narządów płciowych po raz pierwszy pojawił się w krajach zachodnich dzięki raportom etnograficznym sporządzonym przez odkrywców, np. w XIX wieku. Holenderski odkrywca w swoim zapisie etnograficznym In Centraal Borneo opisał: reis van Pontianak naar Samarinda – dokumentujący swoją podróż przez Borneo w 1897 r. – zabieg przekłucia ampallangu:
mały|Indyjscy fakirzy, jeden z nich noszący duży element biżuterii w przekłuciu typu ampallang, 1870–1880. Przekłuwanie narządów płciowych stało się krótkotrwałą modą pod koniec XIX wieku, zwłaszcza wśród wyższych klas społecznych: „Praktyka przekłuwania ciała odrodziła się w świecie zachodnim w epoce wiktoriańskiej. Wielu mężczyzn i kobiet z rodziny królewskiej epoki wiktoriańskiej decydowało się na przekłucie sutków i genitaliów″.
Później popularność tego zabiegu ponownie spadła, a piercing narządów płciowych stał się w krajach zachodnich rzadkością aż do drugiej połowy XX wieku. W latach 70. XX wieku wprowadzili je do rozwijającego się środowiska miłośników modyfikacji ciała pionierzy piercingu, tacy jak i , z których wielu było związanych ze studiem piercingu w Los Angeles. Wraz z pojawieniem się kwartalnika w 1977 r. informacje na temat piercingu narządów płciowych stały się dostępne dla szerszej społeczności.