Wieża ciśnień w Oleśnicy – wieża wodna w Oleśnicy zaprojektowana przez , powstała w latach 1896–1897 w ramach budowy miejskiej sieci wodociągowej.
Zabytek nieruchomy w gminnej ewidencji poza rejestrem zabytków.
Historia Do XIX wieku Oleśnica posiadała dwa otwarte ujęcia wody dla mieszkańców, do której sprowadzano wodę specjalnym kanałem z rzeki Oleśnica z okolic Spalic. Brak systemu wodociągowego i poleganie na otwartych źródłach wody doprowadziło do kilku epidemii cholery w mieście (lata 1830, 1837, 1849, 1850, 1866). Pierwsza próba głębinowego pozyskania wody miała miejsce na przełomie lat 1883–1884, ale bez zadowalających rezultatów.
Źródła nieskażonej wody zostały później odkryte w okolicach podmokłych łąk przy Parku Miejskim. Początkowo na tym obszarze wywiercono osiem studni (ich ostateczna liczba to 17 w wieku XX). Zakłady wodociągowe oraz niezbędną do utrzymania ciśnienia w sieci miejskiej wieżę zaprojektował inżynier Adolf Thiem. Zastosował on innowacyjną, jak na przełom XIX i XX wieku, technikę wykonania stropu z zespolonych blach grubościennych. Z ujęć woda była dostarczana do zakładów wodociągowych, gdzie była filtrowana (m.in. z powodów dużej zawartości żelaza).