Nowy Pavillon de Flore został odbudowany z narzuconym porządkiem, bogato zdobiony płaskorzeźbami i rzeźbami oraz wysokim dachem. Na gzymsie Jean-Baptiste Carpeux wyrzeźbił bujny „Triumf Flory”. Podobna artykulacja utrzymała się w fasadach Grande Galerie, a dodatkowo w części centralnej zbudowano monumentalny portyk, który skomunikował się z Cour du Carrousel. W rezultacie fasady były znacznie bardziej obfite niż oryginalne fasady z początku wieku XVII.
Wnętrza uległy poważnym zmianom, pawilon musiał zostać poświęcony księciu cesarskiemu, Galerie zmniejszono o połowę, a na pierwszym piętrze zaplanowano mieszkanie dla wizytujących zagranicznych władców. Podobnie dodano nowy pawilon (Pavillon des Sessions), naprzeciwko Cour du Carrousel, który miał zawierać dużą salę tronową, która miała zastąpić Salle des États w secesyjnym Luwrze. Latem 1870 roku, kiedy wybuchła wojna francusko-pruska, prace wstrzymano zanim zdążono udekorować i wyposażyć wnętrza.
Po spaleniu Pałacu Tuileries w trakcie Komuny Paryskiej w 1871 r. Lefuel dodał w latach 1874–1879Aulanier 1971, pp. 91–93. północną fasadę do Pavillon de Flore, podobną pod względem projektu do elewacji południowej.