thumb|240px|Dizzy Gillespie, James Moody i Howard Johnson w nowojorskim klubie Downbeat, 1947 James Moody (ur. 26 marca 1925 w Savannah, zm. 9 grudnia 2010 w San Diego) – afroamerykański muzyk jazzowy, saksofonista, okazjonalny wokalista oraz jeden z najlepszych flecistów tego gatunku muzyki. Laureat NEA Jazz Masters Award 1998.

Życiorys Urodził się w stanie Georgia, ale wychował w Newark w stanie New Jersey. Imię otrzymał po ojcu, grającym na trąbce w orkiestrze „Tiny’ego” Bradshawa i praktycznie nieobecnym w jego życiu. Miał brata Louisa. Synów wychowywała samotnie matka – Ruby Hann Moody Watters, która była wielbicielką jazzu, odtwarzającą w domu płyty Chicka Webba, Elli Fitzgerald, Counta Basiego i Jimmiego Lunceforda. Od dzieciństwa podobał mu się wygląd saksofonu. Będąc na koncercie big-bandu Counta Basiego, zachwycił się jego brzmieniem i grą Dona Byasa i „Buddy’ego” Tate’a. Słuchał też nagrań innych wybitnych saksofonistów: Lestera Younga i Colemana Hawkinsa. Choć od urodzenia był dotknięty częściową głuchotą, w wieku szesnastu lat sam zaczął grać na saksofonie, używanym alcie otrzymanym od wujka. Był absolwentem Arts High School, do której w różnych latach uczęszczali również Sarah Vaughan i Wayne Shorter.