thumb|left|Mapa Nowej Gwinei, w tym Aitape i Wewaku Japońskie wojska w rejonie Aitape składały się z około 30 000 do 35 000 żołnierzy z 18 Armii. Siły te mocno ucierpiały podczas kampanii o Salamaua – Lae w latach 1943–1944, a także podczas nieudanego ataku na amerykański garnizon w Aitape w lipcu 1944 roku. W rezultacie australijski sztab planistyczny uznał, że staje w obliczu trzech japońskich dywizji – 20., 41. i 51. – z których wszystkie zostały zredukowane do siły brygady. Japończykom brakowało wsparcia powietrznego i morskiego, wielu żołnierzy było chorych i wygłodzonych, a działania zaopatrzeniowe Japończyków w tamtym czasie ograniczały się do sporadycznych dostaw samolotami lub okrętami podwodnymi.
W przeciwieństwie do japońskich obrońców, Australijczycy byli znacznie lepiej wyposażeni i odżywieni, a ich służby medyczne i inne służby wsparcia działały nieporównywalnie wydajniej. Otrzymywali także umiarkowane wsparcie powietrzne, które zapewniało 71 Skrzydło RAAF, w którego skład wchodziły Dywizjony 7., 8. i 100., wyposażone w lekkie bombowce Beaufort, podczas gdy rozpoznanie powietrzne zapewniały samoloty Boomerang i Wirraway z 4 Dywizjonu.