Hymnem karlistów jest pieśń Oriamendi, a hasłem przewodnim „Dios, Patria, Fueros, Rey” (Bóg, Ojczyzna, Prawa Lokalne, Król).

Inne znaczenia We Francji w połowie XIX wieku terminy „carlisme” i „carlistes” funkcjonowały na określenie zwolenników obalonej w roku 1830 dynastii Burbonów, początkowo Karola X, a potem jego sukcesorówFélix Ponteil, La monarchie parlementaire, 1815–1848, Paris 1958, s. 150.; w tym znaczeniu używał ich Chopin pisząc „kocham karlistów, nie cierpię filipistów”Anna Brożek, Jacek Jadacki, Fryderyk Chopin. Środowisko społeczne – osobowość – światopogląd – założenia twórcze, Warszawa 2010, , s. 155..

W Niemczech w początkach XX wieku mianem „Karlisten” określano zwolenników ewangelickiego pastora ; stworzył on w Badenii ultrakonserwatywny i antyliberalny ruch polityczny, określany jako „Karlismus”Frank-Michael Kuhlemann, Bürgerlichkeit und Religion: zur Sozial- und Mentalitätsgeschichte der evangelischen Pfarrer in Baden 1860-1914, Göttingen 2001, , s. 228..