W latach 1964–1966 przeprowadzono remont i modernizację budynku.

Architektura Budynek w stylu neorenesansu północnoniemieckiego, podpiwniczony, murowany, zbudowany jest na planie litery „L” ze ściętym narożnikiem południowo-zachodnim, w którym znajduje się główne wejście do budynku od frontu oraz dodatkowe wejście od tyłu. Zakończenia obu skrzydeł w formie wysuniętych przed bryłę ryzalitów, w których również znajdują się drzwi wejściowe.

Dachy skrzydła północnego i południowego nakryte są dwuspadowymi dachami płynnie łączącymi się z prostopadle usytuowanymi dachami ryzalitów na końcach skrzydeł. Ryzality boczne w obu skrzydłach również są nakryte dachami dwuspadowymi. Dach nad narożnikiem z wejściem jest trójspadowy.

Przyziemie budynku wraz z I kondygnacją są ceglane. Kondygnacja II oraz szczyty są tynkowane. Narożniki licowane kamieniem. Narożnik południowo-zachodni sąsiaduje po obu stronach z trzykondygnacyjnymi ryzalitami. Na I kondygnacji znajduje się triforium z opaską z piaskowca zwieńczone odcinkowym naczółkiem. Na II kondygnacji prostokątne okna, również w opasce z piaskowca, przedzielone kamiennym słupkiem. Na III kondygnacji znajduje się biforium. Nad nim szczyt wykończony schodkowo ze spływami wolutowymi zakończonymi półkolistym tympanonem.