Następnie (1955-1957) objął stanowisko głównego geologa Centralnego Urzędu Naftowego, a w latach 1958-1962 głównego geologa w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki.
W Państwowym Instytucie Geologicznym (PIG) Współpracę z PIG rozpoczął już w roku 1950, opracowując monografię karpackich złóż ropy i gazu oraz wykonując prace kartograficzne. W 1962 objął stanowisko kierownika nowo powstałego Zakładu Geologii Złóż Ropy i Gazu, a następnie (1973-1976) piastował funkcję zastępcy dyrektora Instytutu ds. geologii strukturalnej.
Dalsza kariera W 1957 uzyskał stopień doktora, za pracę Fałd Zmiennicy-Turzego Pola, geologia złoża ropy i gazów, której promotorem był prof. Henryk Świdziński. Tytuł profesora nauk przyrodniczych (geologia) nadany w roku 1974.
Depowski był autorem wielu opracowań w wydawnictwach: polskich, radzieckich, niemieckich, amerykańskich, czechosłowackich i bułgarskich. Ponadto był współautorem 9 publikacji książkowych. Brał aktywny udział w kilku gremiach naukowych, takich jak: Polskie Towarzystwo Geologiczne, Komitet Badań Morza PAN, Komitet Nauk Geologicznych PAN, Komitet Gospodarki Surowcami Mineralnymi PAN, Committee on Gas of the UN Economic Commission for Europe (ECE).