Z kolei po śmierci La Païvy Katarzyna odziedziczyła lub otrzymała wiele drogocennych klejnotów, w tym słynne żółte diamenty Donnersmarcków, co ugruntowało sławę kolekcji jubilerskiej tej rodziny.
Mimo pozorów przepychu, relacje między Katarzyną a Guido nie zawsze układały się harmonijnie. Źródła wskazują, że z biegiem lat stosunki małżeńskie stały się chłodne. Nie przeszkodziło to jednak obojgu pełnić swoich ról publicznych. Katarzyna jako księżna udzielała się w życiu społecznym: uczestniczyła w dobroczynnych inicjatywach typowych dla arystokracji (takich jak wspieranie lokalnych instytucji charytatywnych czy fundacji założonych przez męża). Przykładem może być Fundacja Księcia Donnersmarcka w Berlinie, założona w 1916 roku przez Guido dla rehabilitacji inwalidów – Katarzyna patronowała podobnym przedsięwzięciom, choć częściej pozostawała w ich cieniu ze względu na prywatność.
Na Górnym Śląsku Katarzyna cieszyła się poważaniem zarówno w kręgach niemieckiej arystokracji, jak i – z racji rosyjskiego pochodzenia – budziła zainteresowanie polskiej społeczności. Była uważana za „panią na Świerklańcu”, rezydowała też w pałacu w Reptach i innych dobrach męża.