XHJP-1 był pierwszym śmigłowcem wyposażonym w autopilota, zaś doświadczenia z prób pozwoliły wprowadzić rozwiązanie do seryjnej odmiany HUP-2 jeszcze w 1948 roku. Oprócz zastosowania pilota automatycznego, nowa odmiana otrzymała mocniejszy silnik o mocy 550 koni mechanicznych. Amerykańska flota zamówiła 193 HUP-2. Część egzemplarzy przebudowano do wersji HUP-2S przeznaczonej do poszukiwania i zwalczania okrętów podwodnych.
W 1951 roku United States Army zamówiła siedemdziesiąt zmodyfikowanych HUP-2 mających służyć jako śmigłowce transportowe. Pierwsze egzemplarze dostarczono w 1953 roku jako H-25A Army Mule. Śmigłowce nie spełniły oczekiwań lotnictwa amerykańskich wojsk lądowych, stąd też pięćdziesiąt przekazano flocie. Tam weszły do służby pod oznaczeniem HUP-3.
W 1953 roku francuska Marine nationale przyjęła do służby piętnaście egzemplarzy HUP-2. W latach 1954 roku Royal Canadian Navy otrzymała trzy śmigłowce HUP-3 z zasobów amerykańskiej marynarki wojennej, gdzie wykorzystywano je w roli maszyn transportowych i ratowniczych.