Podczas działań wojennych utracono 43 okręty typu UC II, a ocalałe zostały przekazane w ramach reparacji Wielkiej Brytanii i Francji, gdzie z wyjątkiem trzech jednostek utraconych w trakcie transferu zostały wkrótce złomowane.
Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Kaiserliche Marine oraz sekretarza stanu ministerstwa marynarki wojennej, admirała Alfreda von Tirpitza do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku przez biuro konstrukcyjne Inspektoratu Broni Podwodnej (niem. Uboot-Inspektion) z inż. Franzem Wernerem na czele projekt okrętu o numerze 41, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki – kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego.