11 [dostęp 2024-09-25].
mały|Michał Janowczyk (drugi od lewej) przed pojedynkiem bokserskim pomiędzy drużynami Poznania i Łodzi w 1935 r.
mały|Stoją od lewej: Stanisław Lendzion, Michał Janowczyk, Czesław Skałecki, Tomasz Kozłowski, Paweł Lelewski, Ludwik Szułczyński, Stanisław Leśniak, Bernard Białkowski, przed meczem bokserskim Polska - Łotwa w 1938 r.
W 1936 r. wystartował w międzynarodowych zawodach między reprezentacjami Poznania i Berlina, pokonując w walce niemieckiego zawodnika, Weinholda. W tym samym roku podczas pięściarskich mistrzostw związku Sokoła, zdobył tytuł mistrzowski w wadze koguciej, nokautując swoich przeciwników zarówno w półfinale, jak i w finale. Rok później uczestniczył w międzyklubowych zawodach poznańskiego Sokoła, mierząc się z niemiecką reprezentacją Herosa z Erfurtu zarówno w Poznaniu, jak i w Niemczech. W 1938 roku zdobył brązowy medal na 15-tych finałach indywidualnych mistrzostw pięściarskich w Łodzi, przegrywając walkę o srebro z Antonim Czortkiem. W lipcu 1938 roku, jako posiadacz 68 zwycięstw i remisów, został odznaczony przez PZB brązową odznaką bokserską.