12 lipca 1934 jako wiceprokurator Sądu Apelacyjnego w Warszawie został delegowany do Ministerstwa Sprawiedliwości na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora Departamentu Karnego i głównego inspektora Straży Więziennej. W 1935 został mianowany zastępcą dyrektora wspomnianego departamentu. Współorganizował reformę systemu penitencjarnego oraz reformę szkolnictwa zawodowego personelu więziennego.
12 września (27 maja.) 1938 został mianowany prezesem Sądu Okręgowego w Wilnie. 24 września tego roku został pożegnany przez ministra sprawiedliwości Witolda Grabowskiego i wiceministra sprawiedliwości Adama Chełmońskiego.
Po powrocie z obozu internowanych na Litwie nie został członkiem konspiracji wileńskiej. Wojskowy Sąd Specjalny w Wilnie skazał go za zrzeczenie się narodowości polskiej na karę pozbawienia wolności z odroczeniem wykonania orzeczonej kary po wojnie.