Aleksandra Newskiego z budynkami plebanii oraz przylegającym do niej cmentarzem wojskowym.
W 1899 każdy z pułków dysponował trzema położonymi wzdłuż szosy murowanymi jednopiętrowymi koszarowcami, przeznaczonymi dla oddziału szkolnego, gospodarczego, a także pododdziału karabinów maszynowych, łączności i zwiadowców, stojącym między nimi dwupiętrowym obiektem oficerskim, znajdującym się w głębi kompleksu jednopiętrowym budynkiem dowództwa oraz dwoma dwupiętrowymi obiektami batalionowymi i mniejszymi budynkami funkcyjnymi.
Koszary polskie Po I wojnie światowej stacjonował w nich 41 Suwalski pułk piechoty i 4 dywizjon artylerii konnej. Jednostki te zajmowały odpowiednio 21 i 11 budynków. W kompleksie tym znajdowały się też: strzelnica, gazownia, areszt, łaźnia i piekarnia garnizonowa. Kwaterował tu również I dywizjonu 29 pułku artylerii lekkiej. W latach 1922–1923 w koszarach kwaterowały też dowództwo, oddział km oraz 1/10 batalionu Straży Granicznej. Na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych kwaterowały tu niektóre pododdziały 29 batalionu KOP. W części przynależnej 41 pp kwaterowała obsada posterunku meteorologicznego. W obiektach znajdujących się w południowej części kompleksu mieścił się Wojskowy Szpital Rejonowy, przy którym działały ambulatorium dentystyczne oraz Garnizonowa Przychodnia Przeciwweneryczna.