Karon () lub Kalai kuhna () – starożytne miasto, obecnie stanowisko archeologiczne położone na terenie dystryktu Dawroz (Górskobadachszański Wilajet Autonomiczny, Tadżykistan), przy granicy z Afganistanem. W języku pahlawi nazwa miasta oznaczała miejsce położone wysoko. Miejscowość znajdowała się na wysokości ponad 2000 m nad poziomem morza i miała powierzchnię około 100 hektarów (1 km²).

Architektura i infrastruktura W Karonie wznoszone były dwupiętrowe budynki. Miasto składało się z czterech części, z czego w centralnej znajdował się plac z kamiennym stojakiem na księgi zaratusztriańskie, który był najstarszym na świecie obiektem tego typu. Natomiast w północno-zachodniej części funkcjonowała świątynia ognia z pięcioma kopułami. Poza zaratusztrianizmem mieszkańcy Karonu praktykowali również mitraizm.

W Karonie działała kanalizacja oraz system zaopatrzenia w wodę. Istniało również boisko do gry w polo; miało ono wymiary 300 m na 50 m i mogło pomieścić ponad 10 tys. widzów. Rozwinęła się produkcja glinianych fajek.

Historia Najstarsze zabudowania znalezione w Karonie pochodzą z II tysiąclecia przed naszą erą.