Walker obawiał się chińskiej interwencji, podczas gdy amerykańskie kierownictwo wojskowe i polityczne uważało, że potencjał militarny Chin jest znikomy. Ponadto siły ONZ zajmowały niekorzystną pozycję strategiczną – przez położone w centrum kraju Góry Taebaek otworzyła się luka między 8 Armią na zachodnim wybrzeżu Korei a X Korpusem na wschodnim wybrzeżu. To właśnie tę lukę wykorzystali Chińscy Ochotnicy Ludowi, uderzając 25 listopada na słabe dywizje południowokoreańskie na prawym skrzydle 8 Armii i miażdżąc je już pierwszego dnia ofensywy. Walkerowi udało się ocalić swoją armię przed całkowitym zniszczeniem, ale siły ONZ były zdezorganizowane i wycofywały się na południe, do 38. równoleżnika.

thumb|Z prezydentem Korei Południowej Syngmanem Rhee Po wycofaniu armii w rejon Seulu Walker zaczął przygotowywać ją do odparcia nowej chińskiej ofensywy. Często wizytował swoje oddziały, rozmawiał z dowódcami jednostek i żołnierzami, aby lepiej zrozumieć sytuację. Niemniej jego porażka w bitwie nad rzeką Ch’ŏngch’ŏn-gang wywołały niezadowolenie w siedzibie MacArthura, gdzie zaczęto myśleć o jego zwolnieniu. Tak się jednak nie stało, bo 23 grudnia 1950 roku gen. por.