Podczas bezkrólewia 1733–1734 opowiedział się za Augustem III, działając na jego korzyść m.in. podczas sejmiku generalnego pruskiego w Grudziądzu z 2–6 września 1734, co przyniosło mu w 1735 nominację na biskupstwo przemyskie, jednak prowizję papieską otrzymał dopiero w 1737 i wtedy też faktycznie objął władzę w diecezji. Był obecny na sejmie w 1738. W latach 1739–1740 był prezydentem Trybunału Skarbowego w Radomiu. Na sejmie w 1740 opowiedział się za aukcją wojska oraz wznowieniem rokowań z sąsiednimi krajami. Ubiegał się w tym czasie o biskupstwo warmińskie, jednak bez powodzenia.

20 grudnia 1741 translokowany na diecezję kujawską, rządy w niej objął w 1743. Uczestniczył w sejmie 1744, na którym został deputowanym do układania konstytucji; na sejmie 1746 oskarżył sąsiednie państwa o uniemożliwienie przeprowadzenia aukcji i reformy wojska. Żądał także zniesienia ceł prywatnych oraz sprowadzenia rzemieślników z Saksonii. Na sejmie w 1748 został deputowanym do sprawdzenia rachunków podskarbiego. Odgrywał znaczą rolę w realizacji polityki dworu wobec Gdańska oraz Prus Królewskich.