Bogumił z Dobrowa (również Bogumił Leszczyc lub Bogumił-Piotr; ur. najprawdopodobniej około 1138 w Koźminie k. Dobrowa, zm. pod koniec XII wieku lub na początku XIII wieku w pustelni obok rzeki Warty k. Dobrowa) – polski duchowny rzymskokatolicki, cysters, arcybiskup gnieźnieński, pustelnik, błogosławiony lub święty Kościoła katolickiego, utożsamiany z arcybiskupem Piotrem.

W miarę pewne informacje na jego temat ograniczają się do tego, że należał do szlacheckiej rodziny Leszczyców, przez kilka lat sprawował urząd arcybiskupa gnieźnieńskiego i jako arcybiskup nadał cystersom część swoich dóbr rodowych w Wielkopolsce na wsparcie ich misji w Prusach (tzw. fundacja dobrowska). Dokument księcia wielkopolskiego Władysława Odonica z 29 czerwca 1232 dotyczący tej fundacji jest zarazem jedynym, który wymienia jego imię, jego autentyczność nie budzi jednak wątpliwości. Zgodnie z akceptowaną na ogół tradycją po kilku latach ustąpił ze stanowiska metropolity i wycofał się do pustelni w Dobrowie, gdzie zmarł. W literaturze nie ma zgody co do dokładnego czasu życia i posługi arcybiskupiej Bogumiła.