młodszego oficera kompanii, oficera sądowego, dowódcy łączności i adiutanta pułku. W listopadzie 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do 2 pułku rezerwowego w Dorohobużu, a po zdobyciu twierdzy Bobrujsk (11 marca 1918) do 2 Legii Rycerskiej. Po demobilizacji korpusu wrócił do Kijowa, gdzie zaangażował się w działalność Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny. W styczniu 1919 przyjechał do Warszawy, a następnie wyjechał na kurację do Zakopanego.
27 maja 1919 generał Józef Dowbor-Muśnicki przydzielił go do 3 pułku strzelców wielkopolskich, późniejszego 57 pułku piechotyRozkaz dzienny nr 143 Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim z 27 maja 1919, § 6, tu oddany do dyspozycji Dowództwa Frontu Północnego. Rozkaz dzienny nr 177 DG SZ w b. zab. pruskim z 30 czerwca 1919, § 16, tu sprostowano brzmienie § 6 w rozkazie dziennym nr 143.. 6 czerwca tego roku został przyjęty do Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim w stopniu porucznikaDekret nr 135 Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej z 6 czerwca 1919 i rozkaz dzienny nr 166 DG SZ w b. zab. pruskim z 19 czerwca 1919, § 11.. W lipcu wyruszył z pułkiem na front.