Część niżów migruje jednak w inne rejony.
Szlaki cyklonów van Bebbera thumb|300px|Mapa szlaków cyklonów w Europie. Kolorami zaznaczone są trajektorie przemieszczania się niży genueńskich znad Morza Liguryjskiego. Wilhelm Jakob van Bebber zidentyfikował trzy główne szlaki, którymi podążają niże genueńskie, klasyfikując szlaki ośrodków niskiego ciśnienia w Europie („Zyklonenbahnen” po niemiecku) w 1891 roku. Do dzisiaj szlak V z tej grupy pozostaje w powszechnym użyciu, w przeciwieństwie do większości innych szlaków van Bebbera. Szlak Vb (Piąty b) wiąże się z powodziami w Europie Środkowej i Wschodniej.
Szlak Vb Silny przepływ z kierunku południowo-zachodniego w górnych warstwach atmosfery prowadzi niże na północny wschód („Zugstrasse Vb” van Bebbera) w kierunku Basenu Wiedeńskiego. Warstwy powietrza znad Morza Śródziemnego unoszą się nad chłodniejszym i gęstszym powietrzem z północnego zachodu i są wznoszone orograficznie przez Masyw Czeski, Rudawy, Sudety, Beskidy i Tatry. Ciepłe i wilgotne masy powietrza powodują długotrwałe i obfite opady podczas wolnego przepływu południkowego nad górnymi zlewniami zarówno południowego, jak i północnego Wododziału Europejskiego. Powodzie następnie postępują w dół głównymi rzekami Europy Środkowej. Szlak „Vb” jest często związany z powodziami w Centralnej Europie.