W niektórych regionach ogon ma cienki popielaty pas u góry. Boki i końce pyska są zabarwione na rdzawo. Spodnia powierzchnia stóp jest szarobrązowa. Kark i tył szyi są szarawe na linii środkowej, kolor ten idzie w górę i zajmuje całą wewnętrzną powierzchnię uszu i jego tylny brzeg, z wyjątkiem ich czubków, gdzie są one sadzowo-brązowe bądź czarne. W okresie zimowym futro jest w całości białe za wyjątkiem czarnych końcówek uszu. Ze wszystkich części ciała jedynie ogon ma stały kolor przez cały rok, tj. biały.
Zasięg występowania Zając białoogonowy występuje w zachodniej i środkowej części Ameryki Północnej. Zasięg występowania obejmuje Kolumbię Brytyjską, Albertę, Saskatchewan, Manitobę i Ontario w Kanadzie oraz Waszyngton, Oregon, Kalifornię, Nevadę, Utah, Idaho, Montanę, Wyoming, Kolorado, Nowy Meksyk, Dakotę Północną, Dakotę Południową, Nebraskę, Kansas, Minnesotę, Wisconsin, Iowa, Missouri i Illinois w Stanach Zjednoczonych. Występuje na równinach i preriach oraz na alpejskich łąkach z rozproszonymi drzewami iglastymi na wysokości do około 3000 m n.p.m. w Kolorado.