szczyt aktywności przypada na godzinę między 22.00 a 01.00, a większość aktywności kończy się o 03.00–04.00 nad ranem. Zimą zagrzebują się w zaspach śnieżnych, szukając schronienia, i wykorzystują krzewy i drzewa jako osłonę. Zające często gromadzą się wtedy w ulubionych miejscach żerowania. Prowadzą samotniczy tryb życia, z wyjątkiem sytuacji, gdy w okresie rozrodczym kilka samców zaleca się do samicy. Zachowanie godowe jest podobne do zachowania zająca wielkouchego z tym wyjątkiem, że zachowanie polegające na skakaniu jest bardziej wyraźne. W miotach rodzą się cztery do pięciu młodych, w płytkim zagłębieniu w ziemi, ukrytym wśród roślinności.
Zależności międzygatunkowe Zając białoogonowy jest nieco większy od zająca wielkouchego, a w miejscach, gdzie zasięgi ich występowania się pokrywają, występują między nimi podziały ze względu na siedlisko – pierwszy z nich żyje na większych wysokościach, a drugi w bardziej suchych siedliskach nizinnych. mały|Sroki czarnodziobe pożywiające się padliną z zająca białoogonowego Zające białoogonowe są prawdopodobnie najważniejszym pożywieniem dla średniej wielkości drapieżników, takich jak borsuk amerykański, kojot i ryś rudy, a także niewielkim pożywieniem uzupełniającym dla większych drapieżników, takich jak puma i wilk szary.